पुछो ना कैसे मैने नयन लगायी

मुळ गाणे———-

पूछो ना कैसे मैने रैन बिताई

माझी कल्पना———
पुछो ना कैसे मैने नयन लगाई

इक पल जैसे, इक दिन बीता

दिन बीते मोहे नींद न आयी

पुछो ना कैसे मैने नयन लगाई

ना कहीं हलचल ना कहीं बातें

हंसीके प्यासे मेरे नयन बिचारे

सुभंकी आस भी नतिजा ना लायी

पुछो ना कैसे मैने नयन लगाई
इक जले दुष्मन इक साथी मेरा
फिरभी न जाये मेरे दिलका सहारा

तड़पत तरसत रैन गंवायी
पुछो ना कैसे मैने नयन लगाई
श्रीकृष्ण सामंत
स्यान होझे कलिफोरनीया

Advertisements

ज्या घरासमोर

 
(अनुवाद)

ज्या वाटेवर तुझं घर नसेल प्रिये
त्या वाटेवर मी पाऊल ठेवणार नाही
ज्या बगिच्या समोर तुझं घर नसेल
त्या बगिच्यामधे मी येणार नाही
जीवनात कितीही मौजमजा असुदे
चोहोबाजूला कितीही हसणं मुरडणं असुदे
सुंदर बहरलेली फुलबाग असुदे
ज्या बगिच्यात तुझ्या पायात काटा रुतला
त्या बागेतली फुलं मी खुडणार नाही

ज्या वाटेवर तुझं घर नसेल प्रिये
त्या वाटेवर मी पाऊल ठेवणार नाही
सर्व आणाभाका आपण विसरुन जाऊया
निघून ये तू पदर तुझा पसरून भेटाया
वा निघून जाईन मी जगताला सोडून जाया
अशा जागी जिथे येईल आठव तुझी सतवावया

त्या जागी पल भर ही कधी थांबणार नाही
ज्या वाटेवर तुझं घर नसेल प्रिये
त्या वाटेवर मी पाऊल ठेवणार नाही

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

 

 

 

तुझी शहनाई बोले

 
(अनुवाद)
तुझी शहनाई बोलते

ऐकून माझं अंतरंग डोलते

छळकुट्या

का ऐकवलीस अशी तान रे
घन भरभरून आले

कोकीळा गात रहाते

कसा संभाळू माझा जीव रे

 
वैरी होऊन दुनिया उभी ठाकली आहे

माझ्या पायात बेडी घट्ट पडली आहे

कुठल्या घटनेसाठी नजर खिळली आहे

बाराही महिने पावसाची झोड आहे

 

 

एकदाच तुझा चेहरा दाखव

मनातलं दु:ख मिटव

तुझ्याविणा सुनं सुनं माझं जीवन रे

 

 

तुझी शहनाई बोलते

ऐकून माझं अंतरंग डोलते

छळकुट्या

का ऐकवलीस अशी तान रेभासते

 

 

ये,रे,केव्हा पासून मी तुला बोलावते

तुझ्या प्रीतिच्या स्वपनाला मी सजवते

मनाला भासते ऊडून मी तुजकडे येते

 

 

प्रिया पंख कुठून मी आणावे

मी इथे अन तू तिथे

मध्येच राहिले अपुले जीवन

कशा पूर्ण होतीस अपुल्या कामना रे

 

 

घन भरभरून आले

कोकीळा गात रहाते

कसा संभाळू माझा जीव रे

 

 

तुझी शहनाई बोलते

ऐकून माझं अंतरंग डोलते

छळकुट्या

का ऐकवलीस अशी तान रे

 

 

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

ना तू दगाबाज ना मी दगाबाज आहे

 
(अनुवाद)

ना तू दगाबाज ना मी दगाबाज आहे
काय करावे अपुला मार्ग वेगळा आहे
जिथे गार गार हवा वाहत आहे
अपुली प्रीत तिथे जळत आहे
घरती अन अंबर नाराज आहे

ना तू दगाबाज ना मी दगाबाज आहे
काय करावे अपुला मार्ग वेगळा आहे
काल-आज सुद्धा प्रीत तरूण होती
मिलन आणि मिलन दुरावा कुठेच नव्हता
मात्र आज आपण दोघे असहाय आहोत

ना तू दगाबाज ना मी दगाबाज आहे
काय करावे अपुला मार्ग वेगळा आहे

सांगे दुनिया मार्ग अमुचे आम्ही धरावे
सांगे प्रीत मिठीत एकमेका घ्यावे
समजे ना हे अरिष्ट काय असावे
ना तू दगाबाज ना मी दगाबाज आहे
काय करावे अपुला मार्ग वेगळा आहे

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

सर्वानंद असेल जिथे

 

(अनुवाद)
सर्वानंद अ्सेल जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे
जीवनांद असेल जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे
सर्वानंद अ्सेल जिथे
हा अंध्कार पसंत आहे मला
कारण अपुली सावटसुद्धा
चुकनही न दिसे अपुल्याला
प्रकाशज्योत असेल जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे

चंद्रप्रकाश धूसर झाला जरी
दु:ख नसे माझ्या मनी तरी
रात्री तुझ्या रंजनीची सावट नसावी
चांदणीरात्र असावी जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे

सर्वानंद अ्सेल जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे
जीवनांद असेल जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे
श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

आता माझा आनंद तुझ्या संगती

 

(अनुवाद)

आता माझा आनंद तुझ्या संगती
तुझ्या संगती माझी जीवन ज्योती
हो
आता माझा आनंद ही तुझ्या संगती

 

 

झाले जेव्हा वेडे हे हृदय तुझ्या वरती
काहिही म्हणू दे ही दुनिया मला
देऊ देत दुषणे मला हवी तेव्हडी
हो हो
आता माझा आनंद तुझ्या संगती
तुझ्या संगती माझी जीवन ज्योती
हो
आता माझा आनंद तुझ्या संगती

 
प्रीति करूनी तुझ्यावर होऊनी बदनाम
गेले दूर तुझ्या पासून
तुझ्या संगती राहून मी प्रिया
झाले मशहूर
पहा घेऊन कुठे चालली अपुली आत्मस्मृती
आता माझा आनंद तुझ्या संगती

 
हो हो
आता माझा आनंद तुझ्या संगती
तुझ्या संगती माझी जीवन ज्योती
हो
आता माझा आनंद तुझ्या संगती

 
श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

वैमनस्य

(अनुवाद)

वैमनस्य असलं तरी दु:ख द्यायला ये
ये पुन्हा ये सोडून जाण्यासाठी ये

तोडीलेस जरी नाते तरी कधी ही ये
अनुष्ठान निभावण्यासाठी तरी ये
प्रीति छुपवीण्यात ही प्रीति असते
हळूच एके दिनी ते जाणण्यास तरी ये

थोडी तरी माझ्या प्रीतीची पत ठेव
तुझ्या तू कधी मला राजी करायला ये

जसे तू जाणतेस न येण्याचे बहाणे
असेच तू कधी परत न जाण्यासाठी ये

अजूनी तुझ्या प्रेमळ अंतरंगी वसे उत्साह
अखेरची ज्योत मालवण्यासाठी ये

ह्या वयात लज्जित अभागी तरूण मी
तू सुखात राहून मला रडविण्यास तरी ये

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

दोष कसा अंतराचा

(अनुवाद)
देऊ कसा दोष अंतराला जेव्हा
कोण कुणाशी प्रीती करते
न जाणे केव्हा कोण कुणाशी
प्रीती करते
उंच उंच महाला मधली छान छोकी
न माझ्या हाती,प्रिये,न तुझ्या हाती
पर्वताला मेघ जसे चिपकतात
जशा सागरात लाटा उसळतात
तशा चेहर्‍याअवर नजरा स्तब्ध होतात
हो,नजरा होत नाहीत स्तब्ध
दुनियेतल्या सर्व प्रसन्नतेवर,
देऊ कसा दोष अंतराला जेव्हा
न माझ्या हाती,प्रिये,न तुझ्या हाती
ये,माझ्या स्मरणामधे सर्व विसरूनी जाऊ
सार्‍या जगताला तुझीच प्रतीकृती बनवू
असेल जर माझ्या हाती अंतर चिरून दाखवू
तुझ्या नसा-नसातून रक्त प्रीतिचे वाहू

न माझ्या हाती,प्रिये,न तुझ्या हाती
देऊ कसा दोष अंतराला जेव्हा
कोण कुणाशी प्रीती करते

 

 

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

नका विचारू

नका विचारू मी कशी
ती रात्र गुजारली
क्षण एक जणू असा भासला
एक युगाची वेळ सरली
न पाहिला चंद्रमा पाहिले नच तारे
तहानले ज्योतीसाठी नेत्र बिचारे
पहाट येता आशा बहरली
किरणांची वाट दुरावली

नका विचारू मी कशी
ती रात्र गुजारली
एक जळे दीपक मन एक माझे
अंधार घरातला चिपकुनी राहे
त्रासूनी तडपूनी जीवन गेले

नका विचारू कशी मी ती
रात्र गुजारली
श्रीकृष्ण सामंत ( सॅन होझे कॅलिफोरनीया)