ज्या घरासमोर

 
(अनुवाद)

ज्या वाटेवर तुझं घर नसेल प्रिये
त्या वाटेवर मी पाऊल ठेवणार नाही
ज्या बगिच्या समोर तुझं घर नसेल
त्या बगिच्यामधे मी येणार नाही
जीवनात कितीही मौजमजा असुदे
चोहोबाजूला कितीही हसणं मुरडणं असुदे
सुंदर बहरलेली फुलबाग असुदे
ज्या बगिच्यात तुझ्या पायात काटा रुतला
त्या बागेतली फुलं मी खुडणार नाही

ज्या वाटेवर तुझं घर नसेल प्रिये
त्या वाटेवर मी पाऊल ठेवणार नाही
सर्व आणाभाका आपण विसरुन जाऊया
निघून ये तू पदर तुझा पसरून भेटाया
वा निघून जाईन मी जगताला सोडून जाया
अशा जागी जिथे येईल आठव तुझी सतवावया

त्या जागी पल भर ही कधी थांबणार नाही
ज्या वाटेवर तुझं घर नसेल प्रिये
त्या वाटेवर मी पाऊल ठेवणार नाही

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

Advertisements

 

 

 

तुझी शहनाई बोले

 
(अनुवाद)
तुझी शहनाई बोलते

ऐकून माझं अंतरंग डोलते

छळकुट्या

का ऐकवलीस अशी तान रे
घन भरभरून आले

कोकीळा गात रहाते

कसा संभाळू माझा जीव रे

 
वैरी होऊन दुनिया उभी ठाकली आहे

माझ्या पायात बेडी घट्ट पडली आहे

कुठल्या घटनेसाठी नजर खिळली आहे

बाराही महिने पावसाची झोड आहे

 

 

एकदाच तुझा चेहरा दाखव

मनातलं दु:ख मिटव

तुझ्याविणा सुनं सुनं माझं जीवन रे

 

 

तुझी शहनाई बोलते

ऐकून माझं अंतरंग डोलते

छळकुट्या

का ऐकवलीस अशी तान रेभासते

 

 

ये,रे,केव्हा पासून मी तुला बोलावते

तुझ्या प्रीतिच्या स्वपनाला मी सजवते

मनाला भासते ऊडून मी तुजकडे येते

 

 

प्रिया पंख कुठून मी आणावे

मी इथे अन तू तिथे

मध्येच राहिले अपुले जीवन

कशा पूर्ण होतीस अपुल्या कामना रे

 

 

घन भरभरून आले

कोकीळा गात रहाते

कसा संभाळू माझा जीव रे

 

 

तुझी शहनाई बोलते

ऐकून माझं अंतरंग डोलते

छळकुट्या

का ऐकवलीस अशी तान रे

 

 

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

ना तू दगाबाज ना मी दगाबाज आहे

 
(अनुवाद)

ना तू दगाबाज ना मी दगाबाज आहे
काय करावे अपुला मार्ग वेगळा आहे
जिथे गार गार हवा वाहत आहे
अपुली प्रीत तिथे जळत आहे
घरती अन अंबर नाराज आहे

ना तू दगाबाज ना मी दगाबाज आहे
काय करावे अपुला मार्ग वेगळा आहे
काल-आज सुद्धा प्रीत तरूण होती
मिलन आणि मिलन दुरावा कुठेच नव्हता
मात्र आज आपण दोघे असहाय आहोत

ना तू दगाबाज ना मी दगाबाज आहे
काय करावे अपुला मार्ग वेगळा आहे

सांगे दुनिया मार्ग अमुचे आम्ही धरावे
सांगे प्रीत मिठीत एकमेका घ्यावे
समजे ना हे अरिष्ट काय असावे
ना तू दगाबाज ना मी दगाबाज आहे
काय करावे अपुला मार्ग वेगळा आहे

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

सर्वानंद असेल जिथे

 

(अनुवाद)
सर्वानंद अ्सेल जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे
जीवनांद असेल जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे
सर्वानंद अ्सेल जिथे
हा अंध्कार पसंत आहे मला
कारण अपुली सावटसुद्धा
चुकनही न दिसे अपुल्याला
प्रकाशज्योत असेल जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे

चंद्रप्रकाश धूसर झाला जरी
दु:ख नसे माझ्या मनी तरी
रात्री तुझ्या रंजनीची सावट नसावी
चांदणीरात्र असावी जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे

सर्वानंद अ्सेल जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे
जीवनांद असेल जिथे
वास्तव्य तुझे असेल तिथे
श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

आता माझा आनंद तुझ्या संगती

 

(अनुवाद)

आता माझा आनंद तुझ्या संगती
तुझ्या संगती माझी जीवन ज्योती
हो
आता माझा आनंद ही तुझ्या संगती

 

 

झाले जेव्हा वेडे हे हृदय तुझ्या वरती
काहिही म्हणू दे ही दुनिया मला
देऊ देत दुषणे मला हवी तेव्हडी
हो हो
आता माझा आनंद तुझ्या संगती
तुझ्या संगती माझी जीवन ज्योती
हो
आता माझा आनंद तुझ्या संगती

 
प्रीति करूनी तुझ्यावर होऊनी बदनाम
गेले दूर तुझ्या पासून
तुझ्या संगती राहून मी प्रिया
झाले मशहूर
पहा घेऊन कुठे चालली अपुली आत्मस्मृती
आता माझा आनंद तुझ्या संगती

 
हो हो
आता माझा आनंद तुझ्या संगती
तुझ्या संगती माझी जीवन ज्योती
हो
आता माझा आनंद तुझ्या संगती

 
श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

वैमनस्य

(अनुवाद)

वैमनस्य असलं तरी दु:ख द्यायला ये
ये पुन्हा ये सोडून जाण्यासाठी ये

तोडीलेस जरी नाते तरी कधी ही ये
अनुष्ठान निभावण्यासाठी तरी ये
प्रीति छुपवीण्यात ही प्रीति असते
हळूच एके दिनी ते जाणण्यास तरी ये

थोडी तरी माझ्या प्रीतीची पत ठेव
तुझ्या तू कधी मला राजी करायला ये

जसे तू जाणतेस न येण्याचे बहाणे
असेच तू कधी परत न जाण्यासाठी ये

अजूनी तुझ्या प्रेमळ अंतरंगी वसे उत्साह
अखेरची ज्योत मालवण्यासाठी ये

ह्या वयात लज्जित अभागी तरूण मी
तू सुखात राहून मला रडविण्यास तरी ये

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

दोष कसा अंतराचा

(अनुवाद)
देऊ कसा दोष अंतराला जेव्हा
कोण कुणाशी प्रीती करते
न जाणे केव्हा कोण कुणाशी
प्रीती करते
उंच उंच महाला मधली छान छोकी
न माझ्या हाती,प्रिये,न तुझ्या हाती
पर्वताला मेघ जसे चिपकतात
जशा सागरात लाटा उसळतात
तशा चेहर्‍याअवर नजरा स्तब्ध होतात
हो,नजरा होत नाहीत स्तब्ध
दुनियेतल्या सर्व प्रसन्नतेवर,
देऊ कसा दोष अंतराला जेव्हा
न माझ्या हाती,प्रिये,न तुझ्या हाती
ये,माझ्या स्मरणामधे सर्व विसरूनी जाऊ
सार्‍या जगताला तुझीच प्रतीकृती बनवू
असेल जर माझ्या हाती अंतर चिरून दाखवू
तुझ्या नसा-नसातून रक्त प्रीतिचे वाहू

न माझ्या हाती,प्रिये,न तुझ्या हाती
देऊ कसा दोष अंतराला जेव्हा
कोण कुणाशी प्रीती करते

 

 

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

नका विचारू

नका विचारू मी कशी
ती रात्र गुजारली
क्षण एक जणू असा भासला
एक युगाची वेळ सरली
न पाहिला चंद्रमा पाहिले नच तारे
तहानले ज्योतीसाठी नेत्र बिचारे
पहाट येता आशा बहरली
किरणांची वाट दुरावली

नका विचारू मी कशी
ती रात्र गुजारली
एक जळे दीपक मन एक माझे
अंधार घरातला चिपकुनी राहे
त्रासूनी तडपूनी जीवन गेले

नका विचारू कशी मी ती
रात्र गुजारली
श्रीकृष्ण सामंत ( सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

धर्म आणि ज्ञान

प्रकाश ज्या ज्या वेळी मला भेटतो त्यावेळी मला काहीतरी त्याच्या मनातलं सांगून जातो.धर्म आणि शास्त्रावर माझी त्याची बरेचवेळा चर्चा झाली आहे.ह्यावेळी त्याला सुचलं ते सांगताना मला म्हणाला,

“पूर्वी मी असं म्हणायचो की,धर्म हे एक शास्त्रच आहे.धर्माला ज्ञानाशी समझोता करावा लागतो.आणि असं करीत असताना,ते सापडून घेऊन आणि त्याचा पडताळा अशा तर्‍हेने करून पहावा लागतो की जणू शास्त्र विकसीत होण्यासाठी जसा मार्ग शोधीत असतं अगदी तसंच ह्या बाबतीत असावं.आणि मलाही वाटतं जसं हे मार्ग शोधीत असताना शास्त्र जसं विकसीत होत असतं अगदी तसाच धर्म विकसीत व्हावा लागतो.

आता मी जर म्हणालो शास्त्र आणि धर्म एकसारखेच आहेत आणि लोक शास्त्राकडे मिथ्या पहात असतात की शास्त्र हा ज्ञान मिळवण्यासाठी अपरिहार्य मार्ग आहे, तर कुणी एखादा धर्माविषयी माझं मत ऐकून माझ्याशी सहमत होणार नाही.
आणि त्यासाठी धर्माला आणि शास्त्राला काही खास असे नियम पाळावे लागतात.खरं पाहिलंत तर,खास करून,धर्माची आणि शास्त्राची जी काही विकासाची कारणं आहेत,ती सर्व पूर्वीच्या पुरूष आणि स्त्रीयांनी,ज्यांच्या जवळ एकाग्र रहाण्याची पर्याप्त क्षमता होती, त्यांनी आपल्या अनुभवाद्वारे जे काही ज्ञान प्राप्त होत गेलं ते उघड करण्याचे प्रयत्न केले,त्यावर ते विश्वास ठेवीत राहिले.हे करीत असताना जर का त्यांना आणखी काही सत्यता पडताळता आली तर ते तसं उपयोगातही आणू लागले.

हे करताना त्यांच्या अंगात प्रकांड नम्रता ठेवण्याची आवश्यक्यता असायला हवी,हे त्यांना भासलं असावं. कारण जे काही सत्य त्यांनी पडताळलं, ते जवळ जवळ नित्य मूलभूत विचाराशी आणि श्रद्धेशी विरोधात असायचं.अशा स्त्री पूरूषांची नावं न घेता उदाहरणं देता येतील.ह्या व्यक्तींनी स्वतःला पूर्णपणे सत्यासमोर निर्मळ आणि पारदर्शक ठेवलं.आणि त्याचं मुख्य कारण त्यांच्या अंतरात प्रेम होतं.

खरं म्हणजे प्रेमाचं खरं स्वरूप पहाण्यासाठी त्याची एक झलक पहावी लागते.एखादी व्यक्ती प्रेमात पडते त्यावेळी,मैत्रीसाठी व्यक्तीगत त्याग करण्यासाठी लागणारा अनुभव पाहिला जातो त्यावेळी,एखाद्या मुलाच्या आनंदात सहभागी होण्यात मनात येणारी उत्कंठा त्यावेळी दिसणारी झलक, वगैरे.

माझी धारणा आहे,जरी मी क्वचितच त्या धारणे प्रमाणे जगतो म्हणा,की, मी सत्यात जगू शकतो जेव्हा माझ्या मनातली भीती मी अव्हेरतो,माझ्या प्रेमात सत्यता आणि आनंद ह्यांना स्थान देतो,.जर प्रेम हे सत्य असेल तर हे प्रेमच मला इतरांशी जखडून ठेवत असावं.

दररोजच्या जगण्याच्या धांदलीत,प्रेमापासून असफल होण्याच्या कोणत्याही प्रसंगाला सामोरं जाणं मला अमंळ कठीण होत असतं.धर्माच्या परंपरांनी,आपल्या भावना एव्हड्या घट्ट बांधल्या गेल्या आहेत की,कधी कधी असं वाटतं की,खरोखरच आध्यात्मिक दृष्टीकोनातून सौन्दर्य,कला,नाट्य,संगीत आणि पदन्यास यांच्या माध्यमातून माणसाला प्रेमाकडे ओढलं जातं.

अशा ह्या निर्णयाला मी आलेलो आहे याचं कारण,स्त्री,पुरूष,मुलं एकमेकावर प्रेम करून प्रेमाचा खरेपणा दाखवून देतात ते पाहून,तसंच बरोबरीने शास्त्र आणि धर्म ह्याबद्दल अगाध महत्व दाखवणारे त्याचे प्रवर्तक आणि त्यांचं लिखाण वाचून ह्या स्तराला आलो आहे.”

माझ्या चेहर्‍यावरचं समाधान बघून प्रकाश खूष झाला.
श्रीकृष्ण सामंत (कॅलिफोरनीया)