झाले अवघ्या दोन दिवसात

(अनुवाद)

झाले अवघ्या दोन दिवसात

संपन्न आणि नाश

एव्हडीच आता ऊरली आकांक्षा

न येवो त्याची आठवण

निष्टा होती ज्यांच्यावर

त्यांनीच दिला धोका

त्या प्रीतीच्या वचानाचे

काय झाले आता

जे सांगत होते आम्हाला

अम्हीच तुमचे सदैव आहो

जम्यानंतरी तुमच्यावर प्रीती करीत आलो

तेच आता आमच्यापासून दूर गेले.

जवळ येऊनी सांगा बरे अमुच्या कानी

काय मिळाले आम्हाला असे मिटवूनी

कसूर काय केला मिळवूनी ही नाराजी

माझ्या सामोरे येऊन पहाल जेव्हा

दिसतील नजरेला ही असह्य द्रुष्ये

ज्यांच्यासाठी झाला अमुचा विनाश

श्रीकृष्ण सामंत {सॅन होझे कॅलिफोर्निया}

मजवरी नाराज व्हायचे असेल तुला

(अनुवाद)

मजवरी नाराज व्हायचे असेल तुला

होऊन जा सत्वरी

नको मात्र रुसू स्वत:वरी

माझ्यापासून दूर जायचे असेल तुला

निघून जा सत्वरी

नको मात्र होऊ स्वत: वेगळी

माझ्यावर नाराजी असो वा नसो

मजवरी भरवंसा नसेल तुला

काढून घे सत्वरी

नको मात्र बनू संशयी स्वत:वरी

नभ डोक्यावरी असो वा नसो

माती असावी पाऊलांच्या खाली

मला गैरविश्वासू म्हण वा न म्हण

तू मात्र गैरविश्वासू तुला करू नकोस

ये, जवळी सांगूदे तुला कहाणी

यदा कुणी सांगेल वा न सांगेल

तुझी तुलाच व्हावी ओळख

सहवास कुणाचा असो वा नसो

तुझ्याच आधारी जगणे आहे

शोधणे नसावे आसरा कुणाचा

मजवरी नाराज व्हायचे असेल तुला

होऊन जा सत्वरी

नको मात्र रुसू स्वत:वरी

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया)

तुच खरा रक्षक अमुचा देवा!

 निघून गेलेली वेळ न ये पुन्हा

तुच खरा रक्षक अमुचा देवा!

चारच क्षणांचे सुख अन  अश्रू जीवन भराचे

एकाकीपणात निक्षून रडणे आठवांचे

दोन विरड साथ मिळाली एकमेका

तुच खरा रक्षक अमुचा देवा!

शपथ माझी मला धोका न दिला तुला

सहन करण्यावीणा नव्हता इलाज प्रीतिला

जीवनाच्या वादळाला सहारा मिळावा

तुच खरा रक्षक अमुचा देवा

रात्र होऊन माझी उष:काल आली

निष्फळ जीवनाची माझी वरात निघाली

ह्या दृश्यावीणा आहेस तू मोकळा

तुच खरा रक्षक अमुचा देवा!

श्रीकृष्ण सामंत

(सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

    पहिली तारीख

आज तुला जाऊन एक महिना झाला. 

नव्या महिन्याची पहिली तारीख आणि दुपारची वेळ

सदैव आम्हाला तुझी आठवण देत रहाणार.

                   आठवण

तुझी आठवण येते तेव्हा

ऊर येतं भरून

डोळ्यात येतं पाणी

आणि मनात उमटते

तुझ्या आठवणींची कहाणी.

एकटा राहूनी सुद्धा

एकटेपणा वाटत नव्हता

तुझ्याविणा मात्र आता

जाणवते भयाण सत्यता.

जीवनात एकटं रहाणं कठीण

नसतं, मात्र

एखाद्याची सवय झाल्यावर अवघड

असतं.

अश्रूच सुकले असं वाटून 

मी मलाच दोष देतो 

आणि

अशी खोटी समज करून तुला

आणखीनच आठवत रहातो.

आठवण काय असते हे

शब्दात सांगणं कठीण असतं

पण आठवण का येत असते

हे सांगणं त्याहून कठीण असतं.

        श्रध्दांजली

यक्टीच गेलीस ना?

(अंजली / कुंदा सामंत

१२ फेब्रुवारी १९३७-१ मार्च २०२२)

चाैसष्ट वर्षाच्या सोबतीचा हात

सोडून न-परतीच्या प्रवासाला

तू यक्टीच निघून गेलीस ना?

“या प्रवासाला यक्टं ,यक्टं जायचं

असतं”.असं  जाताना म्हणालीस

“कोण आधी आणि कोण नंतर

हे आपण ठरवायचं नसतं.ज्याचे 

भोग संपले त्याने जायचं असतं.” 

अर्धा जन्म तू दुखण्यात घालवलास

माझी संगत तुझ्या सेवेत गेली

सेवा करताना मी बंधनात राहिलो

तुझ्या जाण्याने आता विसावलो

मागे रहाण्यारानां दु:खं सहन करत

आठवणींच्या जगात रहायचं असतं

या जन्मावर या जगण्यावर नेहमी

प्रेम करत दिवस जगायचे असतात

त्यांच्या आनंदात आनंदी राहून

त्यांच्या सोबतीत सोबत देवून

तुझ्या आठवणींना ऊजाळा देवून

आला दिवस हिंमतीवर घालवीन

तुझाच

आबा/पपा

(बेळगावला एकटीचा उच्चार यक्टी

असा करतात)

अशावेळी मज जवळी येना तू प्रिये

अशावेळी मज जवळी येना तू प्रिये

कुणी जेंव्हा तुझ्या अंतराला दुःख देईल

तळपत ठेऊन तुला जेंव्हा कुणी सोडून देईल

अशावेळी मज जवळी  येना तू प्रिये

माझी कवाडे मोकळी असतील तुझं करिता

मोकळीच असतील तुझं करिता

कुणी जेंव्हा तुझ्या अंतराला दुःख देईल

अशावेळी मज जवळी  येना तू प्रिये

या क्षणी माझी तुला जरूरी नसावी

अनेक चहाते मिळतील तुला

या क्षणी तू एक रुपवती आहेस

खुलवशील कमळ तेव्हडे ते खुलेल

दर्पण जेंव्हा तुला भिववील

तारुण्य जेंव्हा तुझी संगत सोडील

अशावेळी मज जवळी  येना तू प्रिये

माझे शिर झुकलेले असेल

झुकलेलेच असणार तुझं करिता

कुणी जेंव्हा तुझ्या अंतराला दुःख देईल

तळपत ठेऊन तुला जेंव्हा कुणी सोडून देईल

अशावेळी मज जवळी येना तू प्रिये

माझी कवाडे मोकळी आहेत

कसली शर्थ नसावी प्रीती करताना

शर्थ ठेऊन केलीस तू प्रीती मजवरती

तारे जेंव्हा नजरेत चमकले जरासे

विझू लागली ज्योत दिव्याची

तुझ्याच नजरेत कमी होशील तू

अंधारात तुला शोधू पाहशील तू

अशावेळी मज जवळी येना तू प्रिये

माझी कवाडे मोकळी आहेत

डिसेंबर अन जान

डिसेंबर अन जान.    (अनुवाद )

किती विक्षिप्त आहे ना,

डिसेंबर अन जानेवारी मधले नाते

जणू जुन्या स्मृति अन नव्या संकल्पनांचे  खाते

दोन्ही तशी नाजूक भासतात

दोघांत खोल विचारही असतात

दोन्ही काळाचे प्रवासीही रहातात

दोघेही मार्गात ठोकरही खातात

खरंतर दोघांचाही भासतो

तसाच चेहरा अन तशीच धुंदी

तेव्हडेच दिन अन तेव्हडीच थंडी

पण ओळख वेगळी दोघांची

वेगळे अंदाज अन वेगळे ढंग

एकाचा होई अंत

तर एकाची सुरवात

जशी रात्री नंतर प्रभात

अन प्रभात नंतर रात

एकात स्मृति असतात

दुसरा अपेक्षांनी पुर्णत्वात

एकात पुर्तता अनुभवाची

अन दुसर्यात विश्वासाची

दोघांतील जडण आहे अशी

जणू पिळातले दोन धागे जशी

पण पहा दूर राहूनही

साथ निभवतात कशी

जो डिसेंबर सोडून जातो

त्याला जानेवारी जवळ घेतो

अन जे जानेवारीचे ठराव असतात

ते डिसेंबर निभावून नेतात

कसे जानेवारी पासून

डिसेंबरच्या प्रवासात

११ महिने जात असतात

पण डिसेंबर ते जानेवारीला

जाण्यात एकच क्षण पुरतात

जेंव्हा ते दूर जात असतात

तेंव्हा जीवनातील हर्ष बदलतात

अन जेंव्हा ते समीप येतात

तेंव्हा वर्ष बदलतात

दिसायला केवळ हे

दोन महिने दिसतात

परंतु

मोडायला अन जोडायला

नियम पाळताना दिसतात

दोघांनी मिळूनच बाकी

महिन्यंना बांधले आहे

आपल्या वियोगाला दुनियेसाठी

एक सण कसा मानायला लावले आहे

☺️. वर्ष-अखेर सुखाचे जावो  ☺️

तुझ्या प्रेमाचा मला आसरा हवा आहे

 

 

तुझ्या प्रेमाचा मला आसरा हवा आहे

विश्वास ठेव मजवर तुझा विश्वास हवा आहे

 

सुंदरी कडून प्रेमाचा आसरा हवा आहे

अगदी भोळ्या तुला हे काय हवं आहे

 

तुझ्या मऊ केशपाशात तारे सजावटून

तुझ्या नाजुक पावलावर  कळ्या शिंपडून

प्रेमाचे चिमुकले मंदीर बनवून

रात्रंदिवस तुझ्या पुजेत मग्न व्हायला हवं आहे

 

थोडा विचार कर जीव तुझा बहाल करण्यापूर्वी

काही त्यागावं लागतं लाभ होण्यापूर्वी

जमान्याकडून होकार तर घे त्यापूर्वी

की तुला सुंदरीची पुजा करायला हवी आहे

 

कुठवर जगूं तुझा प्रेमाचा वर्षाव झेलून

जीवन जगण्यासाठी लागतो सहारा निक्षून

पुरे झाले आता ते इशारे दूर दूर राहून

तू जवळून पहावं हेच मला हवं आहे

 

प्रेमाचे दुष्मन करती नेहमीच कलह

प्रेमाच्या नशिबी असे नेहमीच विरह

जे मुळीच करत नाही दोन मनाची कदर

त्यांच्याकडून मीच तुला हवी आहे

 

पदराचे टाेक मुखामधे पकडून

जरा ह्या इथे बघ हसतमुख होऊन

मलाच लूट माझ्या जवळ येऊन

कारण मलाच मृत्युशी खेळायला हवं आहे

 

सारे दावे खोटे अन सारी शपथ खोटी

कशा निभावून घेऊ प्रेमाच्या अटी

इथल्या जीवनात आहेत रिवाजांच्य तृटी

हे रिवाज तुला तोडायला हवे आहेत

 

रिवाजांची पर्वा नाही  प्रथेची भीति आहे

तुझ्या द्रुष्टीतल्या होकारावर माझी नजर आहे

संकटमय पथावर जर धोका आहे

तुझ्या हातांचा आधार मला हवा आहे

 

श्रीकृष्ण सामंत

(सॅन होझे कॅलिफोर्निया )

पुछो ना कैसे मैने नयन लगायी

मुळ गाणे———-

पूछो ना कैसे मैने रैन बिताई

माझी कल्पना———
पुछो ना कैसे मैने नयन लगाई

इक पल जैसे, इक दिन बीता

दिन बीते मोहे नींद न आयी

पुछो ना कैसे मैने नयन लगाई

ना कहीं हलचल ना कहीं बातें

हंसीके प्यासे मेरे नयन बिचारे

सुभंकी आस भी नतिजा ना लायी

पुछो ना कैसे मैने नयन लगाई
इक जले दुष्मन इक साथी मेरा
फिरभी न जाये मेरे दिलका सहारा

तड़पत तरसत रैन गंवायी
पुछो ना कैसे मैने नयन लगाई
श्रीकृष्ण सामंत
स्यान होझे कलिफोरनीया

ज्या घरासमोर

 
(अनुवाद)

ज्या वाटेवर तुझं घर नसेल प्रिये
त्या वाटेवर मी पाऊल ठेवणार नाही
ज्या बगिच्या समोर तुझं घर नसेल
त्या बगिच्यामधे मी येणार नाही
जीवनात कितीही मौजमजा असुदे
चोहोबाजूला कितीही हसणं मुरडणं असुदे
सुंदर बहरलेली फुलबाग असुदे
ज्या बगिच्यात तुझ्या पायात काटा रुतला
त्या बागेतली फुलं मी खुडणार नाही

ज्या वाटेवर तुझं घर नसेल प्रिये
त्या वाटेवर मी पाऊल ठेवणार नाही
सर्व आणाभाका आपण विसरुन जाऊया
निघून ये तू पदर तुझा पसरून भेटाया
वा निघून जाईन मी जगताला सोडून जाया
अशा जागी जिथे येईल आठव तुझी सतवावया

त्या जागी पल भर ही कधी थांबणार नाही
ज्या वाटेवर तुझं घर नसेल प्रिये
त्या वाटेवर मी पाऊल ठेवणार नाही

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोर्निया )