हे मना

(अनुवाद)

रमत गमत हसत हसत
गुणगुणत चल हे मना
हे मना तू होऊनी मग्न
चल सजवित घेऊनी स्वप्न
रमत गमत हसत हसत
गुणगुणत चल हे मना

 

फुलांनी भरलेल्या ह्या डहाळ्या
सुगंधी सुगंधी ह्या पाकळ्या
कळ्या दिसती नाजुक कोवळ्या
नजरेत भरूनी हसत हसत चल
हे मना तू होऊनी मग्न
चल सजवित घेऊनी स्वप्न

 
अवसर मिळाला चांगला
ऊठला दु:खाचा पहारा
आशेच्या ह्या धरतीवर
दुनीया निर्माण करीत चल
हे मना तू होऊनी मग्न
चल सजवित घेऊनी स्वप्न

 
श्रीकृष्ण सामंत (कॅलिफोर्निया)

Advertisements

माझे प्रेम मला परत दे

(अनुवाद)
ती माझी निद्रा ती माझी मौज मला परत दे
ती माझी प्रीत ती माझी व्यथा मला परत दे
माझी निद्रा मी जेव्हडी घालवून बसलो
माझी मौज मी जेव्हडी हरवून बसलो
ती माझी निद्रा ती  माझी मौज मला परत दे
ती माझी प्रीत ती माझी व्यथा मला परत दे

 
एक भोळे ह्रदय आहे अन जुलूम आहेत कितीतरी
एक सोवळी प्रीत आहे अन व्यथा आहेत कितीतरी
माझ्या प्रेमाची कसोटी नको कधी पाहू
मी पाहिली आहेत अगणित स्वप्ने
मला आठवतात अगणित आठवणी
ती मांझी स्वप्ने माझी आठव मला परत दे
ती माझी निद्रा माझी मौज मला परत दे

 
तुझ्यावर प्रीत करून केली मोठी चूक
न मिळणार्‍या प्रेमाची होती मला भूक
अशी कशी भंगली माझी निष्टा
अशी कशी मिळाली मला सजा
तुझ्या हव्यासाची तृष्णा होती मला
तुझा अपहार करण्याची उमेद होती मला
ती माझी तृष्णा माझी उमेद मला परत दे
ती माझी निद्रा ती मीझी मौज मला परत दे

 
ती माझी प्रीत ती माझी व्यथा मला परत दे
माझी निद्रा मी जेव्हडी घालवून बसलो
माझी मौज मी जेव्हडी हरवून बसलो
ती माझी निद्रा ती माझी मौज मला परत दे
ती माझी प्रीत ती माझी व्यथा मला परत दे

 
श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

चांदणी जीवंत असावी यास्तव

(अनुवाद)

चंद्र एव्हडा ऊजळला आहे
चांदणी जीवंत असावी यास्तव
मी अजुनी पुरता जीवंत आहे
जीवन जीवित असावे यास्तव

अंतरात अगणीत दु:ख भरलेले
आंसवे अगणीत नेत्रात भरलेली
वेदना अगणीत अंगात भरलेली

जळती वात अन शरीराची दाहीदाही
दोन्ही मिळूनी जीवित ठेवू दे प्रीतिलाही
मी अजुनी गाणे गुणगुणत आहे
रागिणी जीवंत असावी यास्तव
श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

अशा ह्या क्षणी

(अनुवाद)

लाजून अशी नको बघूस अशा ह्या क्षणी
कुतूहलाच्या इराद्याने
आता वृत्त पसरेल चोहिकडे अशा ह्या क्षणी
नजरेतल्या इशार्‍याने

तुझ्या मोहक चेहर्‍याचे चित्र घेतले ह्या क्षणी
माझ्या नजरेने
विसर दुनीयेला ये मिठीत अशा ह्या क्षणी
हा आर्त आवाज विनवीतो अशा ह्या क्षणी
वचनाच्या पुर्ततेने

अंतरंगा! कसली तमा करू फलिताची अशा ह्या क्षणी
दिसेल अपुल्या प्रीतिवरती जुलूम झाला अशा ह्या क्षणी
शिक्षेच्या सुनावणीने

लाजून अशी नको बघूस अशा ह्या क्षणी
कुतूहलाच्या इराद्याने

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

पाहुनी तुझे हास्य हसेल दुनिया सारी

(अनुवाद)

पाहुनी तुझे हास्य हसेल दुनिया सारी
पाहुनी तुझे रुदन कुणीही रडणार नाही
पाहूनी तुझी आंसवे काही उमजणार नाही
पाहूनी तुझी आंसवे हसतील मात्र सारे

सूर्याच्या किरणानी जागी जाहली सकाळ
दीपकाच्या हसण्याने दूर झाला अंधक्कार
झगमगत रहा गुणगुणत रहा
जीवनात सदा हसत हसत रहा
तुझे पाहुनी हास्य हसेल दुनिया सारी
तुझे पाहुनी रुदन कुणीही रडणार नाही

हसली कळी अन फुलही हसले
फुलाच्या हसण्याने दृश्य सुंदर दिसले
सुंदर हसणे दृश्याचे पाहून
हसले नभातील चंद्र अन चांदणे
पाहुनी तुझे हास्य हसेल दुनिया सारी
पाहुनी तुझे रुदन कुणीही रडणार नाही

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलीफोरनीया)

क्षणो क्षणी हर क्षणी

(अनुवाद)

क्षणो क्षणी हर क्षणी माझ्या
अंतरंगी तू सदैव वास करीतेस
जीवन एक खुप गोड तृष्णा
असेही तू मला सदैव सांगतेस
रोज रोज सांजवेळी नयनावर
तुझा पदर लहरत असतो
रोज रोज काळोखी रात्र
आठवांची चिंब बरसात करीते

मी दीर्घ श्वास घेत रहातो
गंध तुझा हवेत परमळतो
एक सुगंधित संदेश मिळतो
माझ्या अंतरंगाची धडधड
तुझीच गोड गाणी गाते

क्षणो क्षणी हर क्षणी माझ्या
अंतरंगी तू सदैव वास करीतेस
तू विचारात पडशील का बरे
माझ्यावर एव्हडी प्रीत करावी

तुझी समज होईल मी खुळा
एक तुझा विचार स्विकारीन
खुळ्यांचे विचार खुळेच जाणतात
जळून खाक होण्याची ती मजा
काय ते फक्त पतंगच जाणतात

तु ही असाच जळत रहा येऊनी
माझ्या समिप दीर्घ स्वप्नामधे
क्षणो क्षणी हर क्षणी अंतरंगी
माझ्या तू सदैव वास करीतेस
श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

ती गोड गाणी कशी मी गाऊ?

(अनुवाद)

प्रीतिची वचने कशी बरे मी पाळू?
आसपासच्या ज्वाळांना कशी मी सांभाळू?
प्रीतिला रोखणारी भिंत कशी मी उचकटू?

असतील अगणीत गोड गाणी
दाखवी वेदना नेत्रामधले पाणी
अंतराची तार तुटलेली असताना
ती गोड गाणी कशी मी गाऊ?

भार व्यथेचा अंतरात असताना
शोधूनी सांभाळीन मार्ग सुलभतेचा
परि असतो जेव्हा भार जीवनाचा
ती व्यथा कशी मी संभाळू?
श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

निसर्गवेडा सुधाकर

“निसर्गाने मला एव्हडं प्रबळ केलंय,आणि त्यातूनच मी आणखी एक शिकलो की,माझ्या अंतरात मी डोकावून पहावं आणि त्यातूनच मी सौंदर्य शोधून पहावं.”
….सुधाकर
तसं पाहिलत तर,सुधाकराच्या घरचे सर्वच निसर्गप्रेमी आहेत.आणि त्यामधे सुधाकर निसर्गवेडा आहे असं म्हटलं तर चुक होणार नाही.सुधाकर मला नेहमीच निसर्गाबद्दल चार गोष्टी सांगत असतो.आणि बरेचवेळा तो कोकणातला निसर्ग कसा वाटतो ते तोंड भरून सांगत असतो.
असंच एकदा सुधाकर आपल्या मनात आलेले विचार मला सांगत असताना मला म्हणाला,
“स्वतःचं मुल्यांकन केल्यावर अंगात विश्वास येतो.परंतु,स्वतःचं मुल्यांकन करण्यासाठी आपल्या भोवती असलेल्या गोष्टींचंसुद्धा मुल्यांकन करण्याची जरूरी असते,असं मला वाटतं.
समजा एखाद्या सतत व्यस्थ असलेल्या शहराचं अचंभा वाटण्यासारखं कौतुक करावंसं वाटल्यास त्या मागे काहितरी कुतूहल लपलेलं असतं.पण असं असताही हे ही शक्य आहे की त्यातला एखादाच पैलू पाहून त्यावर चित्त एकत्रीत केल्यास त्या शहराची खरी सुंदरता हुडकून काढणं शक्य आहे.काही अंशी मी मुंबई शहराबद्दल बोलेन.

असा विचार करीत असताना मला कोकणातल्या कुठल्याही गावाची हटकून आठवण येते.कोकणात एकापेक्षा एक सुंदर गावं आहेत.आणि अशा परिस्थितीत माझ्या एक लक्षात आलं की,ही सुंदरता जशी गावात असते तशी ती स्वतःतपण असते.कोकणातलं एखादं गाव घेऊन त्या गावातल्या विस्मय वाटण्यासारख्या गोष्टी पहाता पहाता हेच तत्वज्ञान मी मला लागू करण्याचा प्रयत्न करीत असतो. जेव्हा एखादी गोष्ट सहजासहजी उकलून सांगण्यास कठीण होतं,म्हणजेच बर्‍याच जणानी अगदी एखादं मिनीटही घेऊन ह्या सुंदर घटनेबद्दल स्पष्टकारण दिलेलं नसतं, अशा ह्या घटनेबद्दल मी बोलत आहे.मला जी गोष्ट भावते ती का भावते हे सांगण्यासाठी माझ्या अनुभवातून मला मदत झाली आहे.अगदीच स्पष्ट सांगायचं झाल्यास,निसर्गाच्या सानिध्यात जाऊन माझ्या अंतरात शांती आणण्याची कला मी आत्मसात करण्याच्या प्रयत्नात असतो.

ते शाळेत जाण्याचे दिवस होते.ह्याचवेळी मला निसर्गाची आठवण आली.आई वडीलांची सतत अभ्यासाबद्दल बोलणी खाण्यातून मुक्तता मिळण्यासाठी अशा ठिकाणी जावंसं वाटायचं जिथे काहीच ऐकलं जाऊ नये.अगदी स्मशान शांतता असावी अशा ठिकाणी.अगदी उंचच-उंच ठिकाणी जिथे ढग हाताला लागतील अशा ठिकाणी. किंवा अशा ठिकाणी की तिथे बसल्यावर माझ्या घराची कौलं मला दिसावीत.

अशा उंच ठिकाणी की मी खरोखरच माझ्या मलाच हुडकलेलं असावं.मी तिथे बसलो होतो,ते पिंपळाचं झाड होतं.माझ्या डोक्यावर पिंपळाची पानं सळसळत होती.पावसाला घेऊन येणारा मानसूनचा जोरदार वारा त्या पानांतून मार्ग काढीत होता,त्यामुळेच होणारा तो आवाज होता,निसर्गाचं संगीत होतं.मी माझे डोळे मिटले,आणि स्वर्ग सूख घेत होतो.तो वारा,ते उजाड आकाश मला साथ देत होती.

माझ्या अवतिभोवतीचं वातावरण एव्हडं मोहक होतं की,असं कधीच पाहिलं नव्ह्तं आणि त्याचं कारण बहुदा असावं की,ह्यावेळी मी वेळात वेळ काढून वातावरणाला कान दिला होता आणि डोळे दिले होते.आजुबाजूचे झाडावर बसलेले लहान मोठे पक्षी गात होते,आणि वरती आभाळात ढग जमून वातावरणाला आणखी मोहक करीत होते हीच गोष्ट माझ्या स्वैर कल्पानाचं स्वर्ग सत्यात आणण्यात कारणीभूत होत होती.माझ्या लक्षात त्याचवेळी आलं की,माझ्या अवतिभोवती मोहक वातावरण होतच,माझ्या जीवनात कितीका अन्धकार असेना का!

जरी शहर आणि त्यातला गोंगाट प्रत्येक दिवसाच्या जीवनात धरतीच्या खर्‍या सौंदर्यावर मात करीत असला तरी नेहमीच शांती आणि स्थिरचित्तता शोधण्यासाठी मी वेळ काढून पाहिल्यास मला मिळते.अशा प्रकारचं सौंदर्य की ज्याच्या मुखवट्या खाली अशी एक तीव्र इच्छा असते की आपल्याला इतरांपेक्षा सतत जास्त चांगलं दिसावं.

मला असं वाटतं की,बरेचसे लोक आपल्या जीवनाशी एव्हडे व्यस्त असतात की त्यांना त्यांच्या अवतिभोवती असलेलं सौंदर्य दिसत नाही.पण माझ्या बाबतीत म्हणाल तर मी आणखी श्वासोश्वास घेऊन आणि थोडा उश्वासही घेऊन मीआजुबाजूला पहात असतो.मला माहित आहे, ह्यातून मार्ग काढायचा झाल्यास,अगदी कठीण परिस्थितीतून वाट काढायची झाल्यास, माझा माझ्यावर विश्वास हवा.आता मी मला निसर्गाचाच एक भाग आहे असं समजतो.त्यामुळे निसर्गाच्या सौंदर्‍याची प्रशंसा करायची असल्यास माझ्यातल्या सौंदर्याची प्रशंसा करणे क्र्म प्रात्प आहे.
ह्यावरून माझ्या एक लक्षत आलं की,निसर्गाने मला एव्हडं प्रबळ केलंय,आणि त्यातूनच मी आणखी एक शिकलो की,माझ्या अंतरात मी डोकावून पहावं आणि त्यातूनच मी सौंदर्य शोधून पहावं.”
श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

हे आयुष्या!

(अनुवाद)

हे आयुष्या! करशील जरा मजला खुळा
मीच स्वत: घाबरलेला आहे वेंधळा

कुठुन कुठे घेऊन आली
ही लोभस अभिलाषा
पुजीले मी जिला
तिच जहाली एक छाया
अंतरातल्या चुकीने लज्जीत केले मला
हे आयुष्या! करशील जरा मजला खुळा
मीच स्वत: घाबरलेला आहे वेंधळा

विचीत्र आनंदाच्या स्वप्नात हरवून गेलो
अनोख्या चीर निद्रेत झोपून गेलो
नयन खुलताच मी अचंबूनी थरारलो
हे आयुष्या! करशील जरा मजला खुळा
मीच स्वत: घाबरलेला आहे वेंधळा

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

सुगंधाचा परिमळ तूच पुरविशी आसमंताला

(अनुवाद)
काय सांगू काय अंतरी फलित
होईल तुझ्या येण्याचे
माझ्या मनावर माझ्या स्वत:वर
कसा लगाम ठेवण्याचे

चारही दिशामधे तूच येतेस नजरेला
सुगंधाचा परिमळ तूच पुरविशी आसमंताला

तुझ्या मोहकतेचे दृश्य दीपविते चारही दिशेला
असे भासे जणू स्पर्श जाहला चंद्र्माला

तुझ्या मनोहर दृष्टीक्षेपाचा दिलासा मिळाला
माझ्या पापणीवर काजवे लागले चमकायाला

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)