प्रोफेसर देसाई एक वल्ली

प्रो.देसाई एक वल्ली
प्रो.देसाईंचा माझ्या कवितेत वरचेवर संदर्भ येतो.तर हे ग्रुहस्थ कोण असावेत? हे समजण्यासाठी त्यांची ओळख करून देणे आवश्यक आहे असे मला वाटु लागल्याने हा प्रपंच.
भाऊसाहेब म्हणून मी त्यान ओळखतो.हे ग्रुहस्थ मुंबईच्या एका कॊलेज मधे गणिताचे प्रोफ़ेसर होते.त्यांना एक मुलगा आणि दोन मुली आहेत.
मिसेस देसाई आणि प्रो.देसाई यांचे लव्ह म्यारेज होते.ती त्यांची विद्यार्थीनी होती. ते म्हणतात”ती हुशार होतीच पण दिसायला पण सुन्दर होती.एकच तिला व्यंग होते की लहानपणी तिला पोलियो झाल्याने ती एका पायाने लंगडत होती ते पुढे म्हणतात “माझे प्रेम आंधळे होते

उतार वयात त्या दोघानी मुलांकडे रहाण्याचा निर्णय घेतला होता असा निर्णय कां घेतला त्याबाबत मला त्यांनी लेक्चर पण दिले होते.प्रोफेसरच ते म्हणा.ते म्हणाले “हे बघा सामंत खूप लोक आम्हाल उपदेश देत काय तर म्हणे कायमचे रहायला जाऊं नका,ईकड्चे घर(भारतातले) तुम्ही विकू नका,ताट द्यावे पण पाट देऊं नये,सध्या भंरवश्याचे दिवस नाहीत वगैरे वगैरे.
आम्ही सर्वांचे ऐकत होतो आणि आमच्या मनाचेच करणार होतो.पुढे ते सांगू लागले “त्याचं असं आहे सामंत,आम्हाल असे पण लोक भेटले आणि त्यांचे म्हणणे असे की दूरवर विचार केल्यास एकमेकाच्या अड्चणी सांभाळून राहिल्यास मुलांकडे पण दिवस जाऊ शकतात.मुले ईकडे (भारतात) रहात नसल्याने कुणाच्या तरी “दाढीला हात लाऊन कामे करून घ्यावी लागतातच.”

पुढे भाऊसाहेब सांगू लागले ” सामंत ईकडे बघा काम सांगीतले की खूप लोक पैसे देऊन सुद्धा अडवाअडवी करतात.त्यांचीही चूक नव्हती म्हणा,”अहो या वयात मुलांकडे जाऊन राहावे बघा”असा आम्हाला उपदेश देत असत.आता बघा सामंत “ऐकावे जगाचे आणि करावे मनाचे”हेच खरं ना? आम्ही सर्व तयारी करून मुलांकडे येऊन रहाण्याचं ठरवलं.ईथे जस जसे अनुभव येऊं लागले तस तसे मी तुम्हाला विषय देऊन कविता लिहा म्हणून सांगत अलोच ना?”

तर असे हे आमचे प्रो.देसाई उर्फ भाऊसाहेब.वेळोवेळी ते मला भेटल्यावर आपले मन माझ्याकडे मोकळे करीत असत.आणि मल एखाद्या विषयावर कविता लिहायला उद्वीप करीत असत एव्हडेच.

                                   श्रीकृष्ण सामंत(स्यान होझे कॅलिफोरनीया)

Advertisements

टिप्पणी नोंदवा

Required fields are marked *

*
*

%d bloggers like this: