वृध्द्त्व एक शाप केव्हा ठरते.

वृध्दत्व शाप केव्हा ठरते.(अनुवादीत)

वाचता वाचता वाचनात आले म्हणून

वृध्द व्य्कतींचे सर्व साधारण दोन भाग पाडले जातात.
जे वृध्द ६० ते ७० वयोगटात असतात,त्याना तरुण वृध्द म्हणतात,
तर जे सत्तर पेक्षा अधीक वयाचे असतात त्याना जास्त वृध्द असे म्हणतात.
ही वृध्द मंडळी सर्वसाधारणपणे क्रियाशील नसतात.त्यांचे जास्त प्रमाणात वास्तव्य कुटुंबातच असते.
त्यांना आपले वृध्दत्व वरदान किंवा शाप वाटते.

ज्यांना आपले वृध्दत्व शाप वाटते त्याला काही कारणही असतात.
त्यांच्या सभोवताली अशी परिस्थिती निर्माण होते,की त्यांना आपल्या
वृध्दत्वाची चीड येते आणि त्यामुळेच त्याना आपले वृध्दत्व एक शाप
असल्याची जाणीव होते.ज्यावेळी ही मंडळी तरुण, वाढत्या वयाची
आणि कार्यव्रत असतात,तेव्हा ते कामावरून घरी परत आले की त्यांची विशेष काळजी घेतली जाते.
कधी त्यांची आई तर कधी त्यांची पत्नी आगतस्वागत करते.
घरात आल्या आल्या विचारपूस केली जाते.त्याना गरमागरम चहा किवा कॉफी करून दिली जाते.
त्यासोबत काही खायला दिले जाते.हे सगळे अगदी स्वाभाविकपणे होत असते.
कारण ते कमवणारे म्हणून घरच्यांसाठी महत्वाचे असतात.
त्यांचे मन सांभाळणे हे घरच्यांची जबाबदारी बनते.त्यांच्यासाठी प्रत्येकजण आपली
जबाबदारी मनापासून पार पाडण्याचा प्रयत्न करतो.ह्या परिस्थितीत वृध्दत्वातामुळे
स्वाभाविकपणे कळतनकळत बदल होत जातो.त्यांच्या निव्रुत्तीमुळे ही मंडळी अधिक काळ घरातच असतात.
बाहेर जाऊन आल्यानंतर त्यांच्या परत येण्याची फारशी दखल घेतली जात नाही,
असे काहींच्या बाबतीत घडते.काहींना तर पाण्याची किवा चहाचीदेखील घरच्यांकडे मागणी करावी लागते.
काहीना तर “इतक्या लवकर घरी कसे परत आला “अश्या प्रकारच्या अनपेक्षित प्रश्नाना सामोरे जावे लागते.
अशा वृध्द व्यक्तींनी जास्त वेळ घराबाहेर रहावे,आणि आपल्याला मोकळीक मिळू
द्यावी असे घरातील व्यकतीना मनातून वाटते.अशा परिस्थितीत आपले वृध्दत्व हा एक शाप आहे,
असे वाटले तर त्याना आपल्याला कसा दोष देता येईल?घरातील या बदललेल्या परिस्थितीशी
जुळवून घेणे त्याना अवघड जाते,व त्यामुळे मानसिक कोंडी होते.त्यांच्या तरुण सुनामुलांना
त्यांची सदासर्वकाळ घरातली हजेरी नकोशी किवा अडचणीची वाटु लागते.
तरुणपणात किवा वाढत्या वयात काही मंडळी काबाडकष्ट करून पैसा जमा करतात.
काटकसरीचे जीवन जगून पैसा साठवतात,या पैशाच्या आधारे घरदार उभे करतात.
सर्व भौतीक सुखसोयी घरात निर्माण करतात.हे सारे काही त्या व्यक्ती केवळ आपल्यासाठी
निर्माण करीत नाहीत.त्यात त्यांच्या कुटुंबातील व्यक्तींचेपण हित समावलेले असते.
कुटुंबियांच्या सुखासाठीच ते हे सर्व करीत असतात.त्यात त्यागापेक्षा करतव्याचीच भावना अधिक असते.
पण वृध्दापकाळात याच व्यक्ती पैशाचा होणारा अपवय आपल्या डोळ्यानी पाहू शकत नाहीत.
कुटुंबातील काही व्यक्ती बेजबाबदारपणे खर्च करीत असतात.मात्र,त्यावर ते नियंत्रण घालू शकत नाहीत.
त्यांना असा पैसा उडविणे सहन होत नाही.म्हणून त्याना जर समजावून सांगण्याचा प्रयत्न केला,
तर त्या व्यक्ती समजावून घेण्या ऐवजी उलट जेष्टांचा अपमान करतात.
त्यांनी केलेले काबाडकष्ट विसरले जातात.काटकसर नजरे आड केली जाते.
त्यागाची खिल्ली उडवली जाते.उलट त्याना कडवट शब्दात सुनावले जाते.
“कटकट करून नका,सहन होत नसेल तर डोळे बंद करून घ्या.
“घरात शांततेने रहा”अशा वृध्दाना “तोंड बांधून बुक्याचा मार” सहन करावा लागतो.
या वृध्द व्यक्ती वारंवार होणाऱ्या अपमानामुळे मनातून दुःखी होतात.
आणि त्याना”परमेश्वराने मला हे दिवस का दाखवले?” असे वाटते.
अशा व्यक्तीना आपले वृध्द्त्व शाप वाटले तर त्यांचा दोष किती?

काही कुटुंबात मुले एकेकाळी कर्तबगारी दाखवणाऱ्या आपल्या आईवडिलांची
रवानगी अडगळीच्या खोलीत करतात.आणि इतर सुसज्य खोलीत आपण राहतात.
अशा अडगळीच्या वा अडचणीच्या खोलीत राहताना आईवडिलांचे मन खूप दुःखी होते.
पण परिस्थिती मुळे ते शरणांगत होतात.आणि तशा परिस्थितीत दिवस व्यथीत करतात.
पण त्यापेक्षाही त्याना दुःख होते ते की आपली मुले आपल्या जवळ येत नाहीत,जवळ बसत नाहीत.
बातचीत करीत नाहीत.विचारपूस करीत नाहीत.आपल्या आवडीनिवडी जपत नाहीत.
याचे दुःख ते सहन करू शकत नाहीत.पण त्यांचा नाइलाज होतो.
म्हातारपणी त्याना आपल्या जवळच्या लोकांकडून प्रेमाची, व दोन गोड शब्दांची गरज भासते.
पण ते ही त्यांच्या नशिबी नसते.काही मुलाना तर आपले आईवडिल अडचणिचे वाटु लागतात.
अशा स्थितीत त्या आईवडिलाना आपले वृध्दत्व शाप वाटले नाही तर नवलच.
अशा कुटुंबातली मुलें आपल्या आईवडिलांची आजारपणात घ्यावी तशी काळजी घेऊ शकत नाहीत.
त्यांना आपला औषधोपचार स्वतःच करावा लागतो.हातपाय साथ देत नसले तरी
आणि डॉक्टरांकडे धड जाता येत नसले तरी मुले सोबत येत नाहीत.
आपली मुले आपल्या म्हातारपणी आपली काठी बनतील आणि आपल्याला सुखात
ठेवतील ही आशा फोल ठरते.काही व्यक्ती आपण काही दिवसानी आजी अजोबा होवू,
आपल्या नातवंडाना खेळवू त्यांच्याशी खेळू अशी स्वपने बघतात.
मात्र, ते आजीआजोबा झाल्यावर त्यांच्या नशिबी वेगळेच दुःख येते.
आजीअजोबा आपल्या नातवंडाना अर्थात आपल्या जमान्यातल्या गोष्टी सांगतात.
त्यांच्याशी खेळतात गप्पा मारतात.या त्यांच्या गोष्टी मुलाला किंवा सुनेला पसंत पडत नाहीत
त्यामुळे सून किंवा मुलगा मुलाला रागवतात,मारतात हे आजी आजोबाना आवडत नाही.
आजीआजोबाना ओरडतात तुमच्यामुळे तो असा वाइट वागतो.
तुम्ही त्याच्यावर वाइट संस्कार करता अशी कडवट भाषा वापरतात.
नातवंडाना त्यांच्या पासून दूर करतात अशातऱ्हेने आजीआजोबांची स्वपने धुळीला मिळतात.
आणि वरून अपमान सहन करावा लागतो.याचे त्याना दुःख होते.
स्वाभाविकपणे त्याना त्यांचे म्हातारपण शाप वाटू लागते.
अशा अनेक गोष्टी सांगता येतील.काही मुले त्याना खर्चाला पैसे देत नाहीत.
पण त्यांच्या देखत नको त्या गोष्टीवर मात्र नको तेव्हडा पैसा खर्च करतात.
हे पाहून त्या वृध्दाना आपण लाचार झाल्यासारखे वाटते.
काहींची मुले त्यांच्या गावात दूसरे घर घेऊन राहतात
आपल्या आईवडिलांशी तुटकपणे वागतात.याचे मरणप्राय दुःख झाल्याशिवाय कसे राहील.
तर काहीजण फारच अभागी ठरतात.त्यांची रवानगी त्यांच्याच मुलांकडून वृद्धाश्रमात होते,
ते मरण येत नाही म्हणून नशिबाला दोष देत जगतात.पन्नाशीत प्रवेश करणाऱ्या
प्रत्येक व्यक्तीने या सर्व गोष्टीचा गंभीरपणे विचार करायला हवा.
आपल्या भावी जीवनाची आखणी त्याप्रमाणे करायला हवी.
म्हणजे त्यांना वृध्दापकाळात अशा परिस्थितीला सामोरे जाणे शक्य होईल.
त्यांनी इतरांच्या अनुभवावरून शहाणे व्हावयाला हवे.
अर्थात ज्या वृध्दाना आपले वृध्दत्व वरदान वाटते त्यांच्या नशिबाचा हेवाच करायला हवा.

श्रीकृष्ण सामंत (स्यान होझे कॅलिफोरनीया)

Advertisements

टिप्पणी नोंदवा

Required fields are marked *

*
*

%d bloggers like this: