नातीच्या ग्र्याड्यूएशन पार्टीला आजोबांचे भाषण

अंकिताचे ग्र्याड्युएशन 

अठरावर्षापुर्वी हे छकुलबाळ आजोबा आजीच्या हाताच्या घडीवर झोपायचं.
ते बाळ आता एक सुंदर युवती,एक सॉकर खेळाच्या टिम मधली अप्रतीम
 खेळाडू,भावी डॉक्टर,आणि अतिशय मधूर वाणिने सम्पर्क ठेवणारी अशी ही  प्रियंका
 लवकरच युसीअर्वाईन मधल्या अतिउत्तम वातावरणात आपली पुढली चार वर्ष सत्कारणी व्यतीथ करणार आहे.

मी अंकिताला प्रियंका म्हणालो का? एव्हडा मी वयस्कर झालो आहे का?
खरं सांगू का? तिच्या लहाणपणी तिला अंकिता हे नांव आवडत नव्हतं.
“मला प्रियंका म्हणा” असं सांगायची. तिला अशा प्रसंगी किंवा माझ्या कवितेत मी तिला प्रियंका म्हणतो.

तुम्हाला माहित आहे काय?

ही जेव्हा तिन वर्षाची होती त्यावेळी ती “मुझे निंद न आई ,मुझे निंद न आई “हे
गाणे ऐकण्यासाठी कुरकुर करायची आणि गाणे बंद झाले तर रडून घर डोक्यावर घ्यायची.

तुम्हाला ठाऊक आहे का?

ही सात वर्षाची असताना , हिने तिच्या शाळेत मार्टीन लुथर किंग वर तिच्या गोड गळ्यातून आणि ठसकेदार
 बोलण्यातून  एक लेख वाचला होता आणि  तो तिच्या टिचरला एव्हडा आवडला की त्या टिचरने,
प्रिन्सिपलला सांगून ते तिचे भाषण अख्या शाळेच्या लाऊड स्पिकरवर वाचायला लावलं होतं.

तुम्हाला माहित आहे का?

ही ज्यावेळेला नऊ वर्षाची होती तेव्हा एकटीच ह्युस्टनला विमानातून
 प्रवास करून आपल्या दोन आतेभावंडा बरोबर उन्हाळ्याच्या सुट्टीत मजा करायला गेली होती.
काही दिवस राहिल्यावर ती परत जाताना मी तिच्या जवळ एक कविता लिहून दिली होती
 आणि विमान जेव्हा पूर्ण वर जाईल तेव्हा ती कविता तिला उघडून वाच म्हणून सांगितलं होतं.
 
ती कविता अशी होती.

ज्याला म्हणतात पश्चिम अमेरिका
तिथे रहात होतं एक बर्डी
जीच नाव होत प्रियंका
एके दिवशी ते गेले उडत ह्युस्टनला
आपल्या छोट्या भावंडाशी खेळायला
बार्नी बनीशी ती खेळली
मोनोपली खेळण्यात ती गुंतली
ती सर्व मिळून खेळली
 हाईड आणि सीक
आणि वाळुचे डोंगर करायला
गेली ज्याला म्हणतात
 ग्याल्वस्टन बिच

होता तो गर्मीचा मोसम
खेळली थंड पाण्यात भरभरून
खेळायला गेली ती त्या ठिकाणी
 ज्याला म्हणतात पिक्यान पार्क
आणि घरी परतायची जेव्हा
होत असे पिच डार्क

वेळ झाली प्रियंकाची
परतीच्या प्रवासाला
भावंडे बोलू लागली
“जातेस एव्हड्या लवकर कशाला”?

म्हणाली प्रियंका भावंडाना
“नका होवू दुःखी मी परत जाताना
उन्हाळ्याची सुट्टी येते दर वर्षी
मी पण येईन तशी तशी”

पाहून  प्रियन्काला आकाशात
अश्रू आले भावंडांच्या डोळ्यात
ओरडून म्हणाले ते
प्रियन्का, “बाय बाय”
तुम्हाला ठाऊक आहे का?

ही चवदा वर्षाची असताना टी.व्ही.वर एका लाईव्ह कार्यक्रमात आम्ही तिला पाहिली आम्हाला
खुप आनंद झाला
गेल्या चार वर्षात प्रियंका आपल्या अभ्यासात आणि आपल्या कामात एव्हडी दंग आहे कि आजीआजोबाना
ती जणूं “दूज कि चांदनी “झाली आहे.

लवकरच आमची दोन नातवंडं पुढची चार वर्ष बराच काळ आमच्या पासून दूर असणार.
आम्ही त्यांची वाट बघत असणार

    श्रीकृष्ण सामंत (स्यान होझे कॅलिफोरनीया)

Advertisements

टिप्पणी नोंदवा

Required fields are marked *

*
*

%d bloggers like this: