कालाय तस्मै नम:

सकाळ म्हणाली दुपारला
ही संध्याकाळ,
रोज कुजबूजत असते काळोखाशी
ऐकून हे,
दुपार सांगे तिला (सकाळला)
घेऊन तूं पण जाशी की
पहाटेला रोज फिरायला
अन,
देई निरोप तुला ती (पहाट)
लगेच,पाहूनी सूर्याला

ऐ्कूनी त्यांचा संवाद
दिवस म्हणे रात्रीला
दोष असे हा सूर्याचा
करी तो
उदय अन अस्थ दिवसाचा

ऐकून हे,
रात्र सांगे दिवसाला
दोश नको देऊं तूं सूर्याला
दोष असे हा पृथ्वीचा
गर,गर फिरुनी सूर्याभोवती
जन्म दिला तिने ह्या सर्वांना

पाणावल्या डोळ्याने
म्हणे पृथ्वी सूर्याला
भलेपणाचे “दिवस”संपले
जन्म देऊनी ह्या सर्वांना
अन
मिळे दोष आपल्या दोघांना

स्तिथप्रद्ज्ञ तो सूर्यनारायण
समजावी त्या माउलीला (पृथ्वीला)
आठवशी त्या सुभाषीताला
कालाय तस्मै नम:
श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

shrikrishnas@gmail.com

Advertisements

2 Comments

  1. Posted फेब्रुवारी 16, 2009 at 3:32 pm | Permalink

    kya baat hai! good one!

  2. Posted फेब्रुवारी 17, 2009 at 8:15 pm | Permalink

    हलो महेंद्र,
    आपल्याला कविता आवडली हे वाचून आनंद झाला.
    आपला प्रतिसाद हीच आमची प्रेरणा.


टिप्पणी नोंदवा

Required fields are marked *

*
*

%d bloggers like this: