मध्य-आयुबद्दल

एकमेकासाठी आपण काय करीत असतो.

शरद निवृत्त झाला हे मल माहित नव्हतं.कारण तो अजून साठ वर्षाचा झाला नव्हता.पण माझं चुकलं. काही कंपन्यात अठ्ठावन वर्षावर निवृत्त करण्याची पॉलिसी असते.

मी शरदला म्हणालो,
माझं चुकलं.साठ वर्षावर निवृत्त होणं हा एक नियम झाला होता.पण जशी वस्ती वाढायला लागली तशी उमेदवारी वाढायला लागली आणि हे स्वाभाविक आहे.आणि त्यावर उपाय म्हणूनच अशी लवकर निवृत्त करण्याची पॉलीसी व्हायला लागली असावी.

मध्य-आयुबद्दल (४० आणि ६० वय) एक सांगायचं म्हणजे,जर कुणी नीट विचार करणारा असेल तर,त्या व्यक्तीच्या एक गोष्ट लक्षात आल्यावाचून रहाणार नाही की,ज्या ज्या गोष्टी होणार असं त्याच्या मनाला वाटतं,त्या नक्कीच होत नाहीत.

खूप कष्ट घ्यावेत म्हणजे यशस्वी व्हायला होतं—–कदाचित.

आपला पैसा-आडका जर का व्यवस्थीतपणे देखभाल कराल तर तुम्ही कधीच कर्जबाजारी होणार नाही—- कदाचीत शक्य आहे.

प्रेम-विवाह करा आणि तुम्हाला कधी ही पस्तावा होणार नाही.—-होईल किंवा होणार नाही.”

हे माझं ऐकून शरद मला म्हणाला,
“मध्य-आयु हा असा एक शोध आहे की,सर्व काही तुम्हाला कळत असतं असं वाटणं. आणि हे खरं आहे असं मुळीच नाही तर असं प्रकटीकरण आहे की वास्तवात तुम्हाला काहीच कळत नाही.”
काही थोर लोक असं सूचीत करतात की,हे वय बुद्धिचातुर्य़ दाखवण्याची सुरवात आहे.पण ज्या क्षणी माझ्या धान्यात आलं मला खरंच काही माहित नाही त्यावेळी ते भयावह जाणवलं.ज्या व्यक्ती मला माहित आहेत अशी माझी समजूत होती,ज्यांच्यावर माझा विश्वास होता आणि त्यांना मी मानायचो तेच अप्रामाणिक आणि ढोंगी ठरले.
ज्या लोकांचं मी खंडन केलं होतं की, ते बुद्धिने कमी आहेत,शिक्षीत नाहीत शिवाय काहीकरून गौण आहेत,अशाच लोकांवर कुठच्याही क्षणी विश्वास ठेवण्यासाठी ते पात्र आहेत,असं माझ्या लक्षात आलं.”

मला हे शरदचं म्हणणं खूप आवडलं.चटकन मला आठवलं ते त्याला म्हणालो,
कुणीतरी म्हटलंय की,
“माझं अर्ध आयुष्य मी ज्याना सोनं म्हणावं त्यांना कमी लेखीत गेलो आणि जे क्षुल्लक होते त्यांची प्रशंसा करण्यात घालवलं.”

“गेल्या दहा वर्षाच्या आयुष्यात मी डोकावून पाहिल्यावर मला ध्यानात आलं की,ज्यांच्यावर माझी मदार होती,ज्यांचा मी आदर करायचो तेच अपयशामुळे,व्याधीमुळे आणि निधनामुळेसुद्धा कुचकामी झाले.”
शरद सांगत होता.

तो पुढे म्हणाला,
आता वय वर्ष अठ्ठावन असून सुद्धा माझ्या ज्ञानात बर्‍याच गोष्टींचा आभाव आहे,मात्र एव्हडं सोडून—-
जे आपण एकमेकांसाठी करतो ते फार महत्वाचं असतं शिवाय ते टिकाऊ असतं.
जवळच्या आजारी आप्तासमवेत राहून त्याची जमेल ती सेवा करणं.
संकटात असलेल्या आप्तानां दिलासा देऊन त्यांच्या चौकशीत रहाणं.
लग्नासंबंधाने हवालदिल झालेल्या आप्तला आधार देऊन त्यांचं संगनमत होई पर्यंत त्यांच्यासाठी मदतीचा हात देणं.
रडणार्‍याला आपल्या खांद्याचा आधार देणं,सहानभूतीचा कान देणं,थोडक्यात जो अत्याधिक तीव्र परिस्थितीत आहे त्या जवळच्याना भक्कम आधार देणं.”

चर्चा संपवताना मी शरदला म्हणालो,
“शेवटी एव्हडंच मी म्हणेन की,एकमेकांसाठी जे काही केलं जातं त्याचीच खरी गणना होते.माझ्या मते हे तितकच खरं आहे.आणि माझा त्यावर विश्वास आहे.”

शरद माझ्याशी शंभर टक्के सहमत झाला हे सांगणे न लगे.

श्रीकृष्ण सामंत (सॅन होझे कॅलिफोरनीया)

Advertisements

टिप्पणी नोंदवा

Required fields are marked *

*
*

%d bloggers like this: